Muškarci plaču iz jednog razloga

• Muškarci u proseku plaču između 5 i 17 puta godišnje, dok žene plaču između 30 i 64 puta.
• Plakanje ima manje veze sa razlikama između polova, a više sa društvenim normama.
• Muškarci koji prihvataju ženske norme češće su plakali i skloniji su da plač vide kao koristan.

U zemlji u kojoj se muževnost visoko ceni, retko se viđa muškarac koji plače. Sećam se da sam oca tokom detinjstva videla da plače samo jednom. Na televiziji, recimo, alfa mužjak Don Drejper, koga igra Džon Hem, rasplakao se samo dva puta tokom cele serije Mad Men. Jednom kada je njegova najbliža prijateljica i poverenica En Drejper umrla od raka, a drugi put na grupnoj terapiji, kada je shvatio koliko je bio destruktivan prema onima koji su ga voleli.

Američko psihijatrijsko udruženje navodi istraživanje prema kome muškarci u proseku plaču između 5 i 17 puta godišnje, a žene između 30 i 64 puta. Iskreno, ove brojke mi deluju pomalo visoko, ali daju predstavu o tome da muškarci retko plaču, osim u jednoj posebnoj situaciji.

Društveno prihvatanje

Međukulturalno istraživanje sa 893 ispitanika iz Australije, Hrvatske, Holandije, Tajlanda i Velike Britanije ispitivalo je kako se pol, rodne uloge i uverenja o plakanju razlikuju od kulture do kulture.

Zanimljivo je da su rezultati bili isti u svim kulturama.

Žene su prijavile da plaču češće i jače od muškaraca, što je u skladu sa ranijim istraživanjima. Usvojene rodne uloge imale su veliki uticaj na to da li muškarci plaču, jer je u mnogim društvima duboko ukorenjeno shvatanje da muško ne plače.

Učesnici koji su se više poistovećivali sa tradicionalnim muškim ulogama plakali su ređe i smatrali su plač manje korisnim. Muškarci koji su prihvatali ženske norme plakali su češće i bili skloniji da plač vide kao koristan.

Ova uverenja predviđala su i to da li će plač doneti emocionalno olakšanje. Učesnici koji su verovali da plakanje pomaže češće su posle plača osećali olakšanje.

Još jedan važan nalaz studije bio je da plač funkcioniše kao društveni signal. Kada su plakali pred poznatim ljudima, ispitanike je tešila podrška koju su od njih dobijali.

Sve u svemu, rezultati ukazuju na to da plakanje ima manje veze sa razlikama između polova, a više sa normama, ličnim uverenjima i društvenim odnosima.

Autori su naveli da su ljudi koji su posle plača dobili praktičnu pomoć, korisne informacije ili fizičku utehu obično prijavljivali bolje emocionalno stanje od onih koji pomoć nisu dobili, iako je pored njih bila bar još jedna osoba.

Autori su pažljivo naglasili da je veza između prisustva drugih ljudi i načina na koji neko procenjuje svoje emocionalno stanje posle plača složena. Na takva osećanja može uticati i zemlja porekla.

Kada muškarci ipak plaču

Određene situacije dozvoljavaju muškarcima da plaču slobodnije, a da zbog toga ne budu društveno osuđeni, među njima i sportska takmičenja. Sportisti često plaču posle velikih poraza.

Ali i u ovim situacijama društvene norme igraju ulogu. U studiji objavljenoj u časopisu Frontiers in Psychology, učesnici su muškarce koji su plakali posle poraza na takmičenju u dizanju tegova doživljavali kao muževnije od onih koji su plakali posle poraza na takmičenju u umetničkom klizanju. Slično tome, medicinski tehničar koji plače ocenjen je kao manje emocionalno primeren, emocionalno slabiji i nižeg statusa na poslu od vatrogasca koji plače.

Autori su zaključili da se muškarcima koje drugi vide kao oličenje kulturnih ideala muževnosti možda daje više prostora da plaču nego onima koji deluju manje stereotipno muževno.

Ograničenje ove studije je to što je ispitivala samo plač od tuge. O plakanju od radosti, straha ili besa zna se malo.

U vezi sa tim, svi smo videli da neki muškarci ne plaču čak ni na sahranama, što takođe može odražavati društvene norme o plakanju.

Izvor/ Saznaj više: psychologytoday.com